Sztuki wizualne


10 Lis 2018
Sztuki wizualne

QUASSARY | 2017

Wszystkie Quassary mają tę cechę, jaką znajduję w strukturze sieci: są pozornie poza-bytowe, przywołują obecność czegoś, czego nie ma, są symptomami (pewnej) obecności, obecności czegoś obcego, niepokojącego, nie będącego. Sieć jako kłącze uwidacznia (pozorny) chaos. Ta przypadkowość relacji i styków nie jest pozbawiona architektury: przeciwnie – jest to budowla, która pokonuje paradoksy, znosi opozycje – sieć jako coś delikatnego, mocnego, materia „utkana” z cienkich, niemal niematerialnych, niemal dwuwymiarowych elementów jest (jednak) budowlą – czymś podatnym na przekształcenie, ale też czymś niesamowicie przez wielość styków i swą różnorodność trwałym. Sieć to nie tylko elementy materialne, to także luki i przestrzenie pomiędzy stykami, to one są wizualnym i konceptualnym rewersem wątków, które tworzy. Sieć jest zarazem modelem myśli, działania, relacji jak i samą relacją, konkretem – to właśnie niematerialność utkana z materialności i odwrotnie. Sieć jest czystym konkretem jak i czystą abstrakcją jednocześnie. Można powiedzieć, że jest wzorem i równolegle tego wzoru realizacją. To ciągłe napięcie między tym co wirtualne i chaotyczne, lecz gdzie chaos nie jest wartościowany negatywnie jako nieporządek, lecz jest warunkiem i możliwością genezy, warunkiem pojawiania się organizacji. Sieć jest stale procesualną, duratywną teraźniejszością. Z perspektywy analizy kartografii ciał: bezformie wyłania się z formy, sieci – to ów naddatek, ten cień, to fantomy: luka wytwarza się między tym co się objawia a tym co to działanie, zapis (ręką wzrokiem, myślą, intuicją, gestem: mojego własnego ciała z którego uczyniłam sejsmograf do „odmierzania” innego ciała) znaczy – ta luka rezonuje, syntetyzuje się semiotycznie, ujawnia swe kolejne oblicze; to właśnie niezbędne oka sieci, jej najbardziej trwały budulec. Z tej perspektywy mnie samej – jako sejsmografu, organu, organonu-narzędzia – wyłania się pewien rodzaj prawdy o tym co najbardziej cielesne i konkretne. To coś nie jest wartościowane wg. binarnej opozycji zdrowia i choroby, to raczej zupełnie beznamiętna, zdystansowana kartografia: zapis, który dzięki swej wielowarstwowości narasta niczym tkanka, niczym rakowaciejący naddatek lub kształtujący się embrion. „(...) wszystko zaczyna się dopiero w momencie, gdy nakreśla się linie abstrakcyjne, z odpowiadającymi segmentowościami, cięciami, pęknięciami, zerwaniami. Jeśli ktoś zamierza grać na pianinie lub gdy ktoś zaczyna kochać zwierzę, lub gdy zaczyna je nienawidzić, zarówno nasze miłości, jak i nienawiści muszą być dystrybuowane według linii, i to nie linii figuratywnych. Organizm czy organizacja ciała to organizacja molowa i jest oczywiste, że nie chodzi o powiedzenie: rozpieprzcie wasz organizm, a będziecie szczęśliwi. (...) nasz temat płaszczyzny spójności, stosunku płaszczyzny kompozycji łączy się tu ze śmiercią. Umrzecie i tyle. Ogólnie jest to problem przedawkowania” [Gilles Deleuze]. (http://www.agnieszkajaworek.com/quassary.html)

 

STÓJ SPOKOJNIE | VIDEOINSTALACJA | 2014

(projekcja video na kwarc rozsypany w formie ekranu na podłodze)

Raz. Równowaga. Balans bieli. Dwa. Brak gniewu. Balans czerni. Trzy. Pozycja pozbawiona sprzeczności. Szarość. Cztery. Cisza. Badanie fizykalne. Pięć. Moment. Czysto teoretyczny. Sześć. Ekran kwarcowy. Somatycznie. Siedem. Model standardowy. Pojęcie. Osiem. Odmienne konotacje. Potocznie. Dziewięć. Stój spokojnie. Licz. Dziesięć. (http://www.agnieszkajaworek.com/hold-still.html)


Agnieszka Jaworek z d. Piotrowska (ur. 7 września 1985 w Zabrzu) – polska artystka sztuk wizualnych. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach, doktor sztuki. W swojej twórczości często obiera metody, mające być przewrotne już u samej podstawy. Traktuje sztukę jako sposób poznawania, nazywania i określania świata, jako konkret sprowadzony na pewnym poziomie do abstraktów, które w jakimś ni to ścisłym ni to intuicyjnym wymiarze dają się wypowiedzieć. Interesuje ją tematyka związana ze zjawiskami biopolityki i biowładzy. W części teoretycznej rozprawy doktorskiej pt. Aegrum corpus quassari etiam lenibus solet offensis. Alfabetyzm i analfabetyzm zdrowotny (Chore ciało zwykło drżeć nawet pod lekkim dotykiem. Alfabetyzm i analfabetyzm zdrowotny) [2017], proponuje pojęcie analfabetyzmu zdrowotnego. Artystka wszechstronna, do zakresu jej praktyk zalicza się malarstwo, rysunek, tworzenie neonów, obiektów, instalacji i video. Mieszka i pracuje w Katowicach.

/*script src="/templates/acerola/js/isotope.pkgd.min.js">